شاید برایتان جالب باشد که همه محیط پیرامون تان از جمله خودتان، دوستان، دفتر کار، ماشین، و همه چیز در این جهان بزرگ باورنکردنی تقریبا از 99.9999999  درصد فضای خالی تشکیل شده است.

اندازه یک اتم توسط محل میانگین الکترون آن اداره می شود: مقدار فضایی که بین هسته و پوسته بیرونی آمورف اتم وجود دارد.

اتم های اطراف 100.000 بار کوچکتر از اتم هایی هستند که در داخل وجود دارد.

اگر هسته را به اندازه یک بادام زمینی در نظر بگیریم، اتم به اندازه یک استادیوم بیس بال است. اگر تمام فضای درون اتم های بدن وجود نداشته باشد، هر کدام از ما در یک ذره از گرد و غبار قرار خواهیم گرفت؛ و علاوه بر آن کل بشریت در حجمی به اندازه یک حبه قند قرار خواهند گرفت.

پس این همه جرم کجا می آید؟

انرژی! در سطح بنیادی، همه ما از اتم های متشکل از الکترون، پروتون و نوترون ساخته شده ایم.

در سطح بنیادی تر، و شاید بنیادی ترین سطح، این پروتون ها و نوترون ها- که بخش عمده ای از جرم ما هستند- یک گروه سه تایی از ذرات بنیادی به نام کوارک را تشکیل می دهند.

اما جرم این کوارک ها فقط برای درصد کوچکی از جرم پروتون و نوترون حساب می شوند و گلوئونها، که این کوارک ها را با هم نگه می دارند، به طور کامل بدون جرم هستند.
بسیاری از دانشمندان فکر می کنند که تقریبا تمام جرم بدن ناشی از انرژی جنبشی کوارک ها و انرژی پیوندی گلوئونهاست.

پس اگر تمام اتم های جهان به طور کامل فضای خالی هستند، چرا اشیا به صورت جامد احساس می شوند؟

ایده حفظ اتم های خالی با هم و تشکیل بدن، ساختمان ها و درختان با هم کمی گیج کننده است.

اگر اتم ها عمدتا فضای خالی هستند، چرا مانند ارواح نمی توانیم از  اجسام عبور کنیم؟ چگونه ماشین ها می توانند بر روی زمین تعادل خود را حفظ کنند؟ و........

زمان آن است که تفسیر خود از فضای خالی را تغییر دهیم، فضا در واقع هرگز خالی نیست و پر از توابع موجی و زمینه های کوانتومی نامرئی است.

می توانید فضای خالی یک اتم را مانند یک فن برقی با تیغه های دوار در نظر بگیرید. زمانی که فن در حرکت نیست، می توانید بگویید بیشتر فضای آن خالی است و با خیال راحت دست خود را بین پره های آن قرار دهید. اما وقتی که فن روشن شود داستان متفاوت است و نمی توانید با آن بازی کنید.

الکترون ها از لحاظ فنی منابع نقطه ای هستند، بدان معنی که هیچ حجمی ندارند. اما دارای توابع موج هستند که یک تکه زیبا از اتم را اشغال می کند.

از آنجایی که مکانیک کوانتومی عجیب و غریب و گیج کننده است، الکترون های کم حجم به نحوی به طور همزمان در همه جای تکه فضا قرار گرفته اند.

تیغه های فن شبیه الکترون های اطراف اتم هستند و تکه هایی از فضا را با توابع موجی اشغال می کنند.

شما واقعا هرگز هیچ چیزی را در زندگی لمس نکرده اید

از آنجایی که گوشته به دور هسته ها وجود دارد، در هنگام لمس کردن چیزی، در واقع اتم های آن را لمس نمی کنید، حتی زمانی که بر روی صندلی می نشینید.

چیزی که در واقع لمس می کنید نیروی الکترومغناطیسی الکترون ها است. در سطح بسیار فنی، شما در واقع بر روی صندلی ننشسته اید، بلکه کمی بالاتر از صندلی در هوا معلق هستید.

بنابراین به این نتیجه می رسیم که بدن بسیار مهم انسان در واقع به نحوی مجموعه ای گمراه کننده از فضاهای خالی بر روی یک سیاره خالی در جهان است.