یک شیمیدان Nanomaterial راه جدیدی کشف کرده است تا آب و دی اکسیدکربن را تبدیل به سوخت کند.
سوخت ایده ال

Peidong Yang

در یک روز آفتابی در مرکز تحقیقات دانشگاه برکلی در کالیفرنیا درختان اکالیپتوس زیادی را می دیدیم که هر یک از برگ های آن مشغول عمل فتوسنتز بود. برگ ها از انرژی خورشید برای تبدیل آب و دی اکسید کربن استفاده می کردند تا آن را تبدیل به موادی کنند که گیاهان نیاز دارند. در نزدیک آن محوطه و در آزمایشگاه، شیمیدانی به اسم Peidong Yang وجود دارد که یک سیستم هوشمند طراحی کرده است که دقیقا همین کار را می کند البته با استفاده از مجموعه ی نانوسیم های بسیار زیاد که می تواند باکتری ها را مهندسی کند، اگر کار این دستگاه تمام شود و واقعا قابل استفاده باشد می توان خوشبین بود که یک سوخت بسیار پاک تولید می شود و هیچ دی اکسید کربنی نیز هوا را آلوده نخواهد کرد.

شبیه سازی فتوسنتز در آزمایشگاه کاری بسیار دشوار و پیچیده است، در سال 1970 در دانشگاه توکیو برای اولین بار محققان نشان دادند که یک دستگاه انرژی خورشیدی می تواند دقیقا کاری را بکند که گیاه در عمل فتوسنتز انجام می دهد یعنی آب را به هیدروژن و اکسیژن تبدیل می کرد، بعد از تلاش هایی که انجام شد ما برای چند سالی پیشرفتی در این عرصه ندیدیم ولی در سال های اخیر پروژه ها و طرح های خوبی در این عرصه راه اندازی شده است.
سوخت ایده ال

آزمایشگاه Yang بر اساس آنچه که در سال 1970 بود تجهیز شد، در واقع 2 لامپ حساس الکترودی دارد که با کاتالیزور پوشش داده شده اند Yang به این وسیله آب را به هیدروژن و اکسیژن تقسیم می کند در گام اصلی راه اندازی الکترودها کاملا مسطح بودند اما Yang از سیم های نانو ساخته شده و از سیلیکون و سایر رسانه ها استفاده کرده است، باید اشاره کرد که عملکرد سیم های نانو 100 برابر بالاتر از الکترود هاست و می توانند کاتالیزور بیشتری را در سطح خود نگه دارند.

جداسازی و تجزیه آب در بخش اول ساده و فرآیند فتوسنتز است، کار گیاهان فقط در فتوسنتز خلاصه نمی شود. Yang می خواهد از هیدروژن به دست آمده به عنوان سوخت استفاده کند، به هر حال در حال حاضر هواپیما ها و ماشین های فعلی با هیدروژن کار نمی کنند و به سوخت های فسیلی مثل گازوییلی و دیگر سوخت های شیمیایی نیاز دارند.

سوخت ایده ال
برای تسریع کردن این فرآیند، Yang بروی تکنولوژی دیگری حساب باز کرده است که برخلاف شبیه سازی فتوسنتز در سال 1970 وجود نداشت و یا اکتشاف نشده بود، او و همکارانش مهندسی ژنتیک را روی باکتری ها به نمایش گذاشتند و آنها کابل های نانو را که به آنها "کاتالیزور سریع" می گویند مورد استفاده قرار دادند که هیدروژن را از آب جدا می کند و آن را با دی اکسید کربن ترکیب می کند و از این طریق گاز متان و گازهای مختلف هیدروکربن را می سازند یعنی دقیقا چیزی که برای سوخت و یا ساختن پلاستیک ها کافی است. البته هنوز مشکلاتی سر راه این پروژه وجود دارد، Yang امید دارد که از کاتالیزور های ترکیبی به جای باکتری استفاده کنند.

قبلا هم مقاله ای در مورد سوخت های نیتروژنی و جایگزین سوخت های فسیلی در بینهایت منتشر کرده بودیم که فکر میکنم خواندن آن نیز خالی از لطف نیست.