دانشمندان دستی مصنوعی ساخته‌اند که به کسانی که دستشان قطع شده امکان می‌دهد مثل قبل با انگشتان خود اشیا را احساس کنند و می تواند به پیشرفت های قابل توجهی در زمینه پروتز مصنوعی منجر شود.

این دستگاه که به طور مستقیم با اعصاب عضو قطع شده رابطه پیدا می کند، برای نصب نیاز به جراحی دارد؛ اما می تواند بدون جراحی با قرار دادن سوزن در پوست بازو در عضوهای قطع نشده هم تست شود. این وسیله توسط یک جراح اعصاب به نام Silvestro Micera و تیم او در موسسه Ecole Polytechnique Fédérale de Lausanne سوئیس و Scuola Superiore Sant'Anna ایتالیا توسعه داده شده و نتایج آن در مجله eLife منتشر شد.

ظاهرا اولین باری است که یک دست مصنوعی نه تنها می تواند فشار را تشخیص دهد، بلکه بین سفتی و نرمی تشخیص قائل می شود.

برای آزمایش این دست مصنوعی، جراحان ایتالیایی آن را بر روی بازوی یک مرد دانمارکی به نام Dennis Aabo Sørensen که 11 سال پیش دست چپ خود را بر اثر حادثه از دست داده بود وصل کردند. آنها این دست مصنوعی را به اعصاب داخل بازوی او متصل کردند و از سیم هایی برای ادغام حسگرها با اعصاب استفاده کردند.

در واقع حسگرهای دست مصنوعی اطلاعات لازم را اندازه‌گیری می‌کردند و الگوریتم‌ های کامپیوتری این اطلاعات را به تکانه ‌های الکتریکی تبدیل می‌کردند که برای اعصاب قابل شناسایی و درک باشند. بعد چهار الکترود این تکانه ‌ها را به اعصاب بازو می فرستند و از اینجا به بعد آنچه اتفاق می افتد مشابه یک فرد عادی است. این سیگنال نهایی به اعصاب Sørensen فرستاده شد و او با چشم بسته آنچه را احساس می کرد گزارش کرد. او قادر به تفاوت بین نرمی و سفتی با دقت 96 درصد بود.

Sørensen گفت: من چیزهایی را احساس می کردم که بسیار شبیه با آنچه با دست واقعی خود حس می کردم بود. و با چشم بسته می توانستم شکل اشیا و سفتی و نرمی آنها را تشخیص دهم.

این دست مصنوعی بر روی افراد قطع عضو نشده هم مورد آزمایش گرفت. در این افراد به جای رابط جراحی، سوزنی در داخل پوست قرار داده شد که به عصب میانی بازوی افراد متصل می شد. در این آزمون، افراد یک کلاه EEG به سر می کردند و سطوح پلاستیکی را یکبار با انگشتان دست خود لمس می کند و یکبار با استفاده از دست مصنوعی لمس می کردند.

این آزمایشات نشان می دهد که چگونه مغز افراد به هر دو نوع لمس پاسخ می دهد. مغز فرد مورد آزمایش با استفاده از دست مصنوعی و دست واقعی خود فعالیت یکسانی انجام می داد. البته افراد گروه دوم قادر به تمایز نرمی و زبری با دقت 77 درصد بودند که از دقت Sørensenکمتر بود.

Calogero Oddoمحقق موسسسه BioRobotics می گوید: این مطالعه علوم پایه و مهندسی را ادغام می کند. این تحقیقات می تواند به بحث علوم اعصاب به خصوص در مورد مکانیسم عصبی حس لامسه انسان کمک کند و همچنین در زمینه های دیگری مانند استفاده از رباتیک برای عمل جراحی به کار رود.