به تازگی محققان کره جنوبی یک میکروربات با قابلیت کنترل از راه دور و سرعت حیرت انگیز توسعه داده اند که برای حرکت در جریان خون انسان و ارائه مستقیم دارو به اندام هایی که به آن نیاز دارند، طراحی شده است.
این میکروربات طراحی شده توسط گروه مهندسی رباتیک موسسه Daegu Gyeongbuk در DGIST بسیار مانور پذیر است و با استفاده از سیستم نیروی محرکه الهام گرفته شده از ارگانیسم مویی پارامسیوم(paramecium ) حداقل هشت برابر سریع تر از مدل های قبلی خود حرکت می کند.
ا
ین ربات می تواند به توسعه راههایی برای ارائه مستقیم دارو به بخش هایی از بدن که به آن نیاز دارند، مانند یک شریان یا تومور مسدود شده استفاده شود. در روش های مرسوم، داروها در کل سیستم بدن حرکت کرده و این خطر مصرف بیش از حد را داشته و اغلب باعث عوارض جانبی مانند تهوع و تضعیف سیستم ایمنی بدن می شود.
چالش اصلی در ساخت میکروربات این است که می تواند به طور مستقیم در یک محیط کار میکروسکوپی به عضو آسیب دیده حرکت کند.
میکروارگانیسم هایی مانند باکتری ها و تک یاخته ها خود را به یک شیوه سوق می دهند، زیرا قادر نیستند خود را از طریق مایعات در یک محیط کلان حرکت دهند. این امر به ویژه در مورد سیال هایی مانند خون انسان که از آب ضخیم تر است کارآمد نیست.
به همین دلیل دانشمندان و مهندسان به دنبال طبیعتی برای پاسخ و آزمایش میکروربات هایی هستند که خود را به شیوه هایی مختلفی مانند پروتوزون ها و باکتری ها حرکت می دهند.
در این مطالعه تیم تحقیقاتی کره جنوبی موفق شدند برای اولین بار از لیتوگرافی لیزری سه بعدی برای ساخت یک ساختار پلیمری مژه دار برای میکروربات ها دست بیابند. آنها سپس لایه ای از نیکل و تیتانیوم برای ارائه تحریک مغناطیسی و اطمینان از سازگاری با سیستم بیولوژیکی ایجاد کردند و بدین ترتیب قادر به تنظیم مژه ها به جلو و عقب با استفاده از سیستم سیم پیچ الکترومغناطیسی بودند.

این ربات با طول 220 میکرومتر می تواند در هر ثانیه 340 میکرومتر حرکت کند. کنترولر نیز می تواند زاویه ربات را از صفر تا 120 درجه تغییر دهد و بدین ترتیب به آنها اجازه می دهد حرکت خود در رگ های خونی بدن را تغییر دهند.
اگر این ربات بتواند به وعده های خود عمل کند، قادر به تحویل محموله های سنگین و پیچیده برای هدف قرار دادن بخش های موردنظر است. دانشمندان تصور می کنند این میکروربات ها می توانند بدون خطر حل در بدن ماموریت خود را به طور کامل انجام دهند. به هر حال باید تلاش های بیشتری برای سازگاری با محیط و وظایف مختلف صورت بگیرد.