اخیرا تیمی از محققان دانشگاه واشنگتن، با ذخیره سازی داده های DNA گام مهمی برای ساخت اطلاعات قابل جستجو و در دسترس برداشتند. آنها چهار تصویر دیجیتال را در DNA کدگذاری کرده، و سپس آنها را کاملا بازیابی کردند. جزئیات این تلاش ها هفته گذشته در مقاله ای منتشر شد.
در چند سال گذشته گام های مهمی در استفاده از DNA برای ذخیره سازی دیجیتال برداشته شده است. در سال 2012 محققان دانشگاه هاروارد نشان دادند 5.5 پتابیت( 5500 ترابیت) از داده ها می تواند در یک میلی متر مکعب از DNA ذخیره شود. در سال 2013 محققان موسسه بیوانفورماتیک هم  نشان دادند که داده ها می توانند با تعیین توالی DNA بازیابی شوند.
Luis Ceze استادیار علوم کامیپیوتر، یکی از نویسندگان این مقاله گفت: زندگی این مولکول فوق العاده به نام DNA را تولید کرده که به طور موثر انواع اطلاعات در مود ژن های شما و اینکه یک سیستم زنده چگونه کار می کند را ذخیره می کند. این مولکول بسیار جمع و جور و بادوام است. و ما اساسا از آن برای ذخیره داده های دیجیتال استفاده می کنیم.
برای ذخیره داده ها با عنوان DNA، کدهای باینری نیاز به تبدیل به چهار nucleotide دارند که DNA را تشکیل می دهند. DNA سپس با داده های کدگذاری شده ترکیب می شود. تکرار این DNA یک فرآیند نسبتا آسان است، به گونه ای که Technicolor  توانست یک میلیون کپی از فیلم های مشابه را در ویال های کوچک DNA ذخیره کند.
دیگر بخش مهم دسترسی مستقیم( که با نام دسترسی تصادفی شناخته شده است) و قابل جستجو بودن داده های کدگذاری شده در DNA است، که داده های قبلی برای توالی کل داده ها را به منظور پیدا کردن اطلاعات حذف می کند.
Cezeگفت: فرض کنید مقدار زیادی از اطلاعات کدگذاری شده در DNA دارید در حد پتابیت. این اطلاعات در یک مجموعه بزرگ از مولکول های DNA کوچک ذخیره می شود. چگونه می خواهید فقط بخش خاص کوچکی ازاین داده ها را بخوانید؟ بدون دسترسی تصادفی برای پیدا کردن داده های مورد نظر خود باید در تمام داده ها جستجو کنید. اما با دسترسی تصادفی، می توانید به اطلاعات موردنظر به طور مستقیم دسترسی داشته باشید. برای رسیدن به این نوع دسترسی، این تیم از کدگذاری هافمن استفاده کرده، که معمولا در فشرده سازی داده ها با  lossless استفاده می شود.
در حال حاضر، ذخیره سازی داده های DNA یک روش پرهزینه است، و روند ترکیب DNA هم هنوز کامل نشده است. با این حال، ترکیب تصحیح خطا و دسترسی تصادفی ما را به سوی آینده ای سوق می دهد که بتوان داده های دیجیتال را در یک فضای به اندازه یک حبه قند ذخیره کرد.